Showing posts with label κάρτες. Show all posts
Showing posts with label κάρτες. Show all posts

Monday, September 22, 2008

ΚΑΡΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ






































































































































































































































A) NO MORE CARS
Τα αυτοκίνητα ακόμη και εν αναπαύσει εργάζονται: εργάζονται ως σήματα - σειρήνες της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η ατομική ιδιοκτησία δεν γνωρίζει χρονικούς περιορισμούς - ξεσκίζουν τις νύχτες και τις μέρες οι συναγερμοί. Κι ας “βαράνε” σχεδόν πάντοτε κατά λάθος. Δεν πρόκειται για λάθος. Πρέπει υστερικά να ουρλιάζουν τα φετιχ, υστερικά να τσιρίζει την κυριαρχία της η ατομική ιδιοκτησία.
Ιστορικά ο χρόνος της ανήκει, σ’αυτή τη θλιβερή προϊστορία ακόμα του ανθρώπου


Β) IN THE DEATH CAR
Στην κυκλοφορία με το αυτοκίνητο, όλοι βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο πρόβλημα, όμως ο καθένας μόνος του, εκπαιδευόμενος να το “χωνεύει” ατομικά, έγκλειστος στον μεταλλικό εξωσωματικό σκελετό του. Περνώντας δύο, τρεις ή και περισσότερες ώρες της ημέρας στη μόνωση των αυτοκινήτων, μπορεί να φτάσουν να γίνουν οι συγκρούσεις και τα δυστυχήματα προσπάθειες (στρεβλές προσπάθειες) συνάντησης και κοινωνικότητας σε ένα γενικευμένο λούνα-παρκ παραλογισμού.


Γ) CONCRETE JUNGLE
-Για να παραχθεί ένα αυτοκίνητο χρειάζονται 148.000 λίτρα νερού, όση ποσότητα χρειάζεται ένας άνθρωπος για όλη του τη ζωή.

-Αν ένας πολίτης μετακινείται με ΙΧ, προκαλεί 19 φορές περισσότερη τοξική ρύπανση από ότι αν χρησιμοποιεί Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

-Η χρήση ενός αυτοκινήτου θα κόστιζε 2.500 ευρώ περισσότερα αν συμπεριλάμβανε το κόστος για τη συντήρηση δρόμων, τις δαπάνες υγείας και το περιβαλλοντικό κόστος.

- Στην Ελλάδα κυκλοφορούν 4,5 εκ. αυτοκίνητα και 750 χιλ. φορτηγά.

- Το ένα τέταρτο της επιφάνειας των πόλεων καταλαμβάνεται από δρόμους και χώρους στάθμευσης για το ΙΧ.

- Το κλείσιμο του κέντρου της Μπολώνια στην κίνηση των αυτοκινήτων μείωσε την ημερήσια ποσότητα μηχανοκίνητων οχημάτων από 160.000 σε 35.000.

- Μια μείωση των αιωρούμενων σωματιδίων της τάξης του 60% θα μείωνε κατά 5000 τους θανάτους από αναπνευστικές παθήσεις στην περιοχή των Αθηνών.


Δ) SALONICOPOLY
-Περίπου 900.000 μετακινήσεις γίνονται καθημερινά με ΙΧ, το 66% των οποίων σταθμεύει παράνομα. Μόλις 1 στους 4 προτιμά τα αστικά λεωφορεία. Ενας στους δύο κατοίκους της πόλης έχει το δικό του ΙΧ

Η συνολική ημερήσια κυκλοφορία στην Εγνατία οδό ανέρχεται σε 26.602 αυτοκίνητα, στη λεωφόρο Βασ. Όλγας 39.865 αυτοκίνητα, στη λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου 58.669 αυτοκίνητα και στη Μοναστηρίου 21.981 αυτοκίνητα
Τα μικροσωματίδια ρύπων ξεπερνούν τα ανώτερα επιτρεπτά όρια που έχει επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση επί 250 ημέρες το χρόνο

Η προαστικοποίηση της πόλης με τις προβλεπόμενες επεκτάσεις θα αυξήσει κατακόρυφα την ιδιοκτησία και χρήση ΙΧ

Μέχρι σήμερα αυξάνεται η χρήση ιχ μεγάλου κυβισμού, καθώς έχει μειωθεί η φορολογία, προσφέρονται από τις εταιρίες ευνοϊκά χρηματοδοτικά προγράμματα και καταργήθηκαν τα τεκμήρια

Στη Θεσσαλονίκη αντιστοιχούν 2,5 τ.μ. πράσινο ανά κάτοικο, συμπεριλαμβανομένου και του περιαστικού δάσους Σέιχ Σου. Επιπλέον, τα τελευταία δέκα χρόνια οι χώροι πρασίνου έχουν μειωθεί κατά 30%, ενώ τα Ι.Χ. έχουν διπλασιαστεί


Ε) NO MORE CARS
ΤΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΤΖΙΠ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
ΤΖΙΠ ΜΥΑΛΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ?


Το αυτοκίνητο έχει μεγαλύτερη αξία ως σύμβολο παρά ως αντικείμενο. Έχει μεγαλύτερη σημασία η κατανάλωση σημείων γοήτρου, κοινωνικής θέσης, εξουσίας, αρρενωπότητας, ερωτισμού, περιπέτειας. Οι εκατοντάδες διαφημίσεις το προβάλλουν ξεκάθαρα. Και οι διαφημίσεις μάς προσανατολίζουν στην κατανάλωση σημείων, μιας και η πραγματική χρήση είναι φτωχή και άθλια.


Ζ) ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
Η αλυσίδα παραγωγής και μαζικής χρήσης του αυτοκινήτου και των προϊόντων που σχετίζονται μ' αυτό βασίζεται στη δυνατότητα του “αναπτυγμένου” κόσμου να καταληστεύει τους πόρους του “αναπτυσσόμενου” (πετρέλαιο, πρώτες ύλες, φθηνή εργασία). Η αποικιοκρατία παλαιότερα και οι πόλεμοι σήμερα εξασφαλίζουν τα 3 Ι.Χ. ανά οικογένεια. Δίχως το αυτοκίνητο να είναι η μόνη αίτια όλων αυτών των δεινών, αποτελεί ωστόσο μια συγκεκριμένη επιλογή που έχει συγκεκριμένες συνέπειες.


ΣΤ) ΜΙΖΑ ΜΙΖΕΡΙΑ ΚΑΙ ΜΠΕΤΟΝ
Το αυτοκίνητο φανερώνει τον καταστροφικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής παραγωγής και κατανάλωσης. Προς χάριν της μαζικής παραγωγής και χρήσης των ιδιωτικών αυτοκινήτων, η γη θάβεται κάτω από το μπετόν και το περιβάλλον μολύνεται. Και οι άνθρωποι υποτάσσονται σε έναν ακήρυχτο πόλεμο που μαίνεται στους αυτοκινητόδρομους, με εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες κάθε χρόνο.


Η) CRASH
26.102 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε τροχαία δυστυχήματα στην Ελλάδα από το 1994 μέχρι το 2007.
Πέρα από την κακή κατάσταση των οδικών δικτύων
και την κακή οδική συμπεριφορά, το αυτοκίνητο
καλείται να εξυπηρετήσει τις οροθετημένες
σε χώρο και χρόνο μετακινήσεις:
- από και προς το χώρο εργασίας
- από και προς τους χώρους διασκέδασης
- από και προς τα εμπορικά κέντρα
- από και προς τα «εξωτικά» μέρη των διακοπών

Η αλλαγή της σχέσης μας με το ιχ μπορεί να σηματοδοτήσει μικρά ρήγματα στην καθημερινότητα


Θ) ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Το αυτοκίνητο επιτίθεται μαζικά στη σύγχρονη πόλη. (Εδώ, όπως και αλλού, η κυκλοφορία έχει έναν έντονο αρσενικό χαρακτήρα, δύναμης, διείσδυσης, καταστροφής και αυτοκαταστροφής). Διόλου τυχαία, όλα τα σχέδια, τα έργα, τα μέτρα στις πόλεις (όπως και αυτό της υποθαλάσσιας) υποτάσσονται στην κυριαρχία του αυτοκινήτου στην καθημερινή ζωή. Ο τεχνοκρατικός ορθολογισμός δύσκολα μπορεί να αποκρύψει τον παραλογισμό των επιλογών του: να πρέπει να καταστρέψει τμήματα μιας πόλης για να την “αναπτύξει”, να πρέπει να διευκολύνει την κίνηση κρατώντας όμως τους ανθρώπους απομονωμένους και ακινητοποιημένους στα ιδιωτικά τους μέσα, να πρέπει να προβάλλει την κατοχή αυτοκινήτου σαν κατοχή ενός μεριδίου ευτυχίας όταν βασιλεύουν η αποξένωση και η ένδεια στις κοινωνικές σχέσεις.


Ι) ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ
Όπως και πολλές νεότερες εφευρέσεις, το αυτοκίνητο επιβλήθηκε ως ανάγκη χάρη στη χρήση του ως πολεμική μηχανή.
Το 1905 τα αυτοκίνητα ήταν ακόμη ακριβά και αναξιόπιστα: παιχνίδια για πλουσίους. Οι μεταφορές γίνονταν κυρίως με τα άλογα και τον σιδηρόδρομο. Ήταν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που οι στρατιωτικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι χρειάζονταν φορτηγά. Και η μεταπολεμική άσκηση έντονων πιέσεων εκ μέρους των κατασκευαστών φορτηγών και των στρατιωτικών επέτρεψε στα φορτηγά να εκτοπίσουν τις ιππήλατες άμαξες, και στη συνέχεια στα αυτοκίνητα να γίνουν “ανάγκη” όλων.
Η “ανάμνηση” της καταγωγής τους ως πολεμικές μηχανές είναι φανερή στον πόλεμο όλων εναντίον όλων που διεξάγεται στους αυτοκινητόδρομους.


Κ) Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΧΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΑΚΙΝΗΤΑ
ΚΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ

Κατασκευάζεται και επεκτείνεται διαρκώς ένας κυκλοφοριακός ιστός για να κινούνται ολοένα ταχύτερα και αποτελεσματικότερα τα εμπορεύματα. Και οι άνθρωποι μοιάζουν όλο και περισσότερο με έντομα αιχμαλωτισμένα σε έναν ιστό αράχνης: ακινητοποιημένοι μέσα σ' αυτήν την ξέφρενη κίνηση, αφού οι χώροι έχουν καταληφθεί, αποικιοποιηθεί, έχουν μετατραπεί σε μη-χώρους. Καθηλωμένοι στην κίνηση που έχει παγώσει από την αέναη επανάληψη των προκαθορισμών της αγοράς.

Tuesday, January 30, 2007

ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ










Η υποθαλάσσια αρτηρία παρουσιάζεται από τις κυβερνητικές και δημοτικές αρχές ως σύμβολο προόδου της Θεσσαλονίκης, ως ένα έργο μεγαλοπρεπές και ταυτόχρονα πρακτικό, καινοτόμο και περιβαλλοντικά ευαίσθητο. Δεν μας λένε όμως την αλήθεια. Για να την ανακαλύψουμε λοιπόν πρέπει να κάνουμε ένα μακρύ ταξίδι στο χρόνο και στο πρόσωπο της πόλης. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν...

Μια φορά και έναν καιρό

Η υποθαλάσσια αρτηρία δεν είναι μία καινούρια ιδέα. Στη πραγματικότητα οι απαρχές της εντοπίζονται στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ακόμα η αγαπημένη πόλη μας ανήκε στη οθωμανική αυτοκρατορία. Ο εμπνευστής της ήταν ο τότε σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίντ Χαν ο Β΄, μέγας οραματιστής που

επιφύλασσε για τη Θεσσαλονίκη μεγάλα σχέδια. Είχε δε αποκαλέσει την έμπνευσή του budrum madri, καθώς η αρχική ιδέα ήταν να θάβονται εκεί, μαζί με τις οικογένειές και τα κάρα τους δύστυχοι υπήκοοί του που τολμούσαν να του αντισταθούν.




Τα φιλόδοξα σχέδια του Σουλτάνου όμως δεν απέδωσαν, επειδή συνάντησαν την αποφασιστική αντίδραση των θαμώνων των τεκέδων και των κουτουκιών που υπήρχαν στην παραλία της Θεσσαλονίκης πριν ακόμη αυτή μπαζωθεί.









Αργότερα, το 1912, η πόλη μας εντάχθηκε στο ελληνικό κράτος. Ο πρώτος κυβερνήτης της ήταν ο Σουφλίων Α΄ ο Υπεχώδιος, ένας φιλόδοξος νεαρός, παθιασμένος με την αρχαία Ελλάδα και Ρώμη (ονομαζόταν και Νέρων, καθώς λέγεται πως ήθελε να κάψει τη Θεσσαλονίκη για να εμπνευστεί. Κανείς δε ξέρει αν τελικά το πέτυχε). Ο Σουφλίων, φανατικός οπαδός των μεγάλων έργων ανεξαρτήτως χρησιμότητας πίστεψε πως η υποθαλάσσια αρτηρία θα αποφόρτιζε το κέντρο της πόλης από τις αλογάμαξες και θα καθάριζαν οι δρόμοι από τις «σβουνιές» (αλογίσια κόπρανα).


Η απάντηση του λαού









Οι πολίτες όμως της Θεσσαλονίκης, που αγαπούσαν τη πόλη τους και δεν πίστευαν και πολύ στα μεγάλα έργα, θεώρησαν τότε ότι η υποθαλάσσια αρτηρία θα ήταν καταστροφική για τη πόλη και το θαλάσσιο μέτωπό της.

Ο ι πολίτες λοιπόν αποφάσισαν να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να μην επιτρέψουν τη κατασκευή αυτού του τερατουργήματος. Οργάνωσαν διαμαρτυρίες και συγκέντρωσαν τη συμπάθεια ενός διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης









Άνθρωποι από όλο το κόσμο κατέφθασαν στη Θεσσαλονίκη για τη μεγάλη διαδήλωση που διοργανώθηκε ενάντια στη κατασκευή της υποθαλάσσιας. Η χωροφυλακή της εποχής δημιούργησε μάλιστα «κόκκινες ζώνες» στην περίξ της παραλίας περιοχή για να εμποδίσει την πρόσβαση των διαδηλωτών στα έργα.


Η καταστολή










Μέσα στο μεγαλοϊδεατικό παραλήρημά του, ο Σουφλίων δεν συγκινήθηκε από τις κραυγές των πολιτών (υπήρχαν βέβαια και τα μυστικά κονδύλια της Αντάντ για την ανάπτυξη της πόλης, που ήθελε να καταβροχθίσει, αλλά και οι έλληνες και ξένοι μεγαλοεργολάβοι, ανάμεσά τους και ο γνωστός Γκεόργκι Μπομπόλοφ, που πίεζαν για να πάρουν το παραδάκι).

Αντιθέτως αποφάσισε να πνίξει στο αίμα τη μεγάλη πορεία κατά της υποθαλάσσιας. Εκατοντάδες συλληφθέντες και δεκάδες νεκροί ήταν ο απολογισμός της μεγαλοπρεπέστερης πορείας που είδε η Θεσσαλονίκη ...









Έτσι η σύμβαση υπογράφηκε και το έργο άρχισε να κατασκευάζεται. Λέγεται μάλιστα ότι, όταν τελικά εγκαινιάστηκε και ξεκίνησε η λειτουργία της υποθαλάσσιας, η εικόνα του Αγ. Δημητρίου δάκρυσε βλέποντας το κατάντημα της άλλοτε πανέμορφης παραλίας μας.











Τα κάρα έπνιξαν ακόμα περισσότερο το κέντρο, καθώς όλοι ήθελαν να αγοράσουν νέα και καλύτερα μοντέλα, ώστε να κυκλοφορούν στους υποτίθεται ελεύθερους πια δρόμους. Τα μουλάρια αποτέλεσαν σύμβολο κοινωνικού κύρους για την εποχή και η καταναλωτική μανία γέμισε το κέντρο με κάρα, επιβαρύνοντας την ατμόσφαιρα με την ανυπόφορη βρώμα από τις «σβουνιές».









Τέλος, χιλιάδες ήταν οι πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους λόγω της κατασκευής της υποθαλάσσιας αρτηρίας, που θα περνούσε από τις άλλοτε γεμάτες ζωή γειτονιές τους...


Η αντίσταση










Η καταστροφή του κέντρου ήταν άνευ προηγουμένου. Ο λαός της πόλης όμως δεν το έβαλε κάτω. Μια που η αντίδραση στην υποθαλάσσια απαγορευόταν (άλλωστε όλοι οι ντελάληδες της εποχής τα παίρνανε από το Σουφλίωνα και λέγανε μόνο καλά λόγια για την υποθαλάσσια) οργανώθηκε ένα υπόγειο κίνημα αντίστασης. Το κίνημα αυτό εξοπλίστηκε και ανέλαβε να εκτελέσει μια επικίνδυνη αποστολή: να ανατινάξει την υποθαλάσσια αρτηρία και να διορθώσει ό,τι κακό προκλήθηκε από τη δημιουργία της.










Η αποστολή οργανώθηκε μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Δύο πυρήνες ανεξάρτητοι θα την έφερναν σε πέρας. Δύο νέοι μάλιστα ήταν αυτοί που ανέλαβαν να δώσουν τη ζωή τους για το καλό της πόλης: Ο Κύριλλος ο Γνωστός και ο Μεθόδιος ο Άγνωστος ήταν οι πρώτοι κομάντος αυτοκτονίας στην ιστορία. Ο ένας θα τοποθετούσε τα εκρηκτικά στα γραφεία της κατασκευαστικής εταιρίας και ο άλλος στην ίδια την υποθαλάσσια. Οι δύο γενναίοι λοιπόν οπλίστηκαν ένα πρωινό του 1917 και έφεραν σε πέρας το δύσκολο έργο τους. Η υποθαλάσσια καταστράφηκε, και η πόλη μπορούσε πάλι να αναπνεύσει ελεύθερα.

Έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, μέχρι που...


90 χρόνια μετά ένας απόγονος του Σουφλίωνα, εξίσου μωροφιλόδοξος, αποφάσισε να ξαναφτιάξει το υποθαλάσσιο θηρίο. Υποστηρίζει μάλιστα ότι το έργο α) θα ανακουφίσει την πόλη από τα ελάχιστα έτσι κι αλλιώς πάρκα που αλλοιώνουν την τσιμεντένια όψη της και δεν προσφέρονται για εμπορική χρήση, β) θα λυτρώσει τα αυτοκίνητα από την ενοχλητική παρουσία των πεζών και των ποδηλατών, γ) θα βοηθήσει στο μετασχηματισμό της έννοιας του πολίτη, που θα ταυτίζεται πλέον με αυτήν του οδηγού ΙΧ, και δ) θα ενισχύσει οικονομικά τους καταφρονεμένους εισαγωγείς αυτοκινήτων και τους ξένους και έλληνες μεγαλοεργολάβους (ανάμεσα στους οποίους ανήκει και ένας μακρινός απόγονος του Μπομπόλοφ). Το ήδη πληγωμένο πρόσωπο της πόλης απειλείται για μία ακόμη φορά. Οι σύγχρονοι ντελάληδες παρουσιάζουν το έργο ως αναγκαίο και κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει, λένε. Κι όμως, μέσα στο σκοτάδι της απελπισίας και του καυσαερίου ολοένα και περισσότεροι κάτοικοι της πόλης δείχνουν έτοιμοι να αντισταθούν.

Μπορούμε να το σταματήσουμε!